Eerst moet je klimmen. Zo'n vijftig treden, uitgehouwen in het kalksteen, leiden naar de ingang van de grotten, ten noorden van de luchthaven van Curaçao. De inspanning wordt snel beloond met een Caribische bries en een vrij uitzicht over het park en de landingsbaan beneden. Hier, in deze wand van gefossiliseerd koraal, begint een van de meest geliefde familie-uitjes van het eiland.

Binnen begeleidt een gids de groep ongeveer 45 minuten lang door verschillende kamers waar stalactieten en stalagmieten in de loop der tijd vormen hebben aangenomen die aanleiding gaven tot lokale bijnamen zoals de Slapende Reus. Een kolonie vleermuizen bewoont een van de diepste kamers, een herinnering dat de grot vooral een levende plek blijft. De paden zijn verlicht en voorzien van leuningen, waardoor het parcours ook voor de jongste bezoekers gemakkelijk te doen is.

Buiten kronkelt het Indianenpad door de droge begroeiing die typisch is voor het noorden van het eiland, en kun je petrogliefen bewonderen die zo'n 1500 jaar geleden werden gekerfd door de Caquetío's, de eerste bewoners van Curaçao. Deze gravures, subtiel aanwezig op de kalksteen, vertellen van een menselijke aanwezigheid die veel ouder is dan de kolonisatie.

Wat vooral opvalt, is het contrast tussen de hitte op het pad buiten en de relatieve koelte in de grot, die op natuurlijke wijze wordt geventileerd via een schacht in de rots. Een herinnering dat onder de voeten van bezoekers van Curaçao een hele wereld schuilgaat, gevormd door water gedurende honderdduizenden jaren.